Wstaję rano, wchodzę pod prysznic, myję zęby specjalnie filtrowaną wodą, zakładam koszule świeżo wyprasowaną (mimo że mówiłem że sam to zrobię) przez lankijską albo keralską służącą. Biore kase, paszport, aparat, notes i wychodze. Strażnicy otwierają mi furtkę mimo ze sam sobie świetnie z tym poradzę. Daje stałemu żebrakowi parę rupii – już się tu zadomowił na dobre od kiedy tu jestem. Pędzę do piekarni. Biorę somosę, springrolsy i vege kebaby springrolsów zawsze leży sporo bo za 20 rupii (1,20zł) to mało kogo na nie stać.

Szukam wolnej rykszy. Jest, gość sie zatrzymuje przekręca taksometr i bez słowa rusza na moje polecenie. Korek jak cholera – spóźnie sie. Stacja. Jak zwykle chce mnie zrobic w konia mówiąc ze nie ma reszty. Oczywiście że ma! Za to ja mam na to sposób. Kupuje na stoisku obok colę która kosztuje tyle co cały ten jego przejazd i wręczam mu triumfalnie zapłatę co do rupii, prócz tego pyszna zimna cola. Jest pociąg – totalnie zawalony, wiszą goście jak winogrona z otwartych drzwi. Mam miesięczny na drugą klasę czyli taki jaki oni ale wsiadam do pierwszej – tam można nawet czasem usiąść – przecież i tak nikt nie zapyta o bilet wyprasowanego białego. Siadam i wyciągam swoje śniadanie. Cały wagon sie gapi jak zachodniak bedzie to jadł. Odpakowuje tysiac piećset plastikowych torebek które zasilą później tutejsze rzeki i zaczynam konsumpcję. Wszyscy czekają żeby na mojej czystej i wyprasowanej koszuli znalazło sie chociaz trochę tej cieknącej ostrej masy ze środka. Nic z tego. Mumbai Central: gość zaczyna prezentację długopisów – nie wem co w nich nadzwyczajnego ale wszscy wlepiają sie w prelegenta. Odprężenie.

Dwadzieścia pięć minut mija i dojeżdżamy do Churchgate. W kraju herbaty kupuję w budce szybką kawę z mlekiem i cukrem – przepyszna. Pędzę na spotkanie do giełdy – jestem spóźniony 15 minut ale wiem że mój informator tradycyjnie pewnie tak samo. Oczywiście bez sprawdzenia przechodzę przez bramki – sami krawaciarze jak w reszcie świata, sporo białych. Świetnie wtapiam sie w nich.

Szybkie fotki z ajfona słabo pokazują że tutaj jest jak w…. Birmie – takie mam skojarzenie. Jest dosyć syfiasto ale nie ma tragedii, trochę śmierdzi miejscami i jest gorąco ale nic w porównaniu z singapurem czy indonezją. Ludzi jest sporo na ulicach ale chyba ta dzielnica w której jestem jest bardziej willowa więc też pewnie dobrze nie oddaje reszty miasta, nie mówiąc o słumsach (tych ze slum dog milionera) gdzie mieszka połowa mieszkańców (coś około 11mln). Nie spotkałem ani jednego białego i ogólnie byłem chyba małą atrakcją dla pań które pokryjomu pokazywały mnie palcami :)

Jedna rzecz jest baaaaaardzo dziwna w porównaniu z azją: jest mało jedzenia! Nie wiem czy to znowu z powodu tej dziwnej dzielnicy czy pory dnia ale nie ma tutaj tego miliona małych sprzedwaców jedzenia którymi usiana jest cała Azja płd-wschodnia?
Zjadłem w końcu w jakiejś vege restauracji – to co na zdjęciu (2 dania) kosztowało to razem z kolą 6zł tak więc chociaż ceny są azjatyckie!

Tak więc dzisiejszy dzień był mocno lightowy by nie powiedziec przyjemny – jutro ruszam do centrum.

Ale od poczatku:

W Sajgonie siedzielismy tylko/az trzy dni. Dla kogo tylko to latwo sie domyslic. Ja lubie atmosfere duzych miast, Jola woli wies. W kazdym razie po wyslaniu paczki za 100 $ do domu, poszlismy zwidzac dawna stolice Poludniowego Wietnamu. Najpierw Independence Palace a tam pozostawione wszystko tak jak wojska Ho Chi Minha go zastaly, nastepnie Muzeum Zbrodni Wojennych, czyli zdjecia okrucienstw jakich dopuscili sie Amerykanie podczas wojny:  skutki bombardowania napalmem, agent orange, a wszystkiego dopelnil zamarynowany-zdeformowany ludzki plod w akwarium…

Ale jak poprzednicy pisali Sajgon to tez 5 mln motorow, ruch, zgielk, zycie, pyszna kawa, tanie jedzenie, wycieczka do Cu Chi tunnels gdzie strzelalem z M-16. Ogolne wrazenie pozytywne.

Po Sajgonie przyszla kolej na dlugo wyczekiwana Delte Mekongu. Po baaardzo dlugich rozwazaniach zdecydowalismy sie wziac wycieczke, co potem okazalo sie strzalem w dziesiatke. W planie byl m. in. homestay, gdzie obiad przygototwywano w lateksowych rekawiczkach…(Do tej pory sie z tego smieje).  Podczas gdy panna Jolanta poszla zwiedzac fabryke kokosow i dzieci grajace w pilke nozna, ja wybralem sie motorem na przejazke, straszac okolicznych mieszkancow i zwierzeta, bo jak sie szybko okazalo motor mial zepsuta skrzynie biegow i przy zrzucaniu na mniejszy bieg strzelal z rury wydechowej niczym M-16.

Jak do tej pory malo o samej Delcie, a wiec: Delta piekna i rozlegla. Wielekie obszary poprzecienane kanalami, kanalikami. Plywajace markety, lodzie, mosty etc. Naszym najwiekszym zaskoczeniem bylo miasteczko Chau Doc do ktorego przybylismy tylko z musu – otoz stad mielismy lodz do Kambodzy. Masto brudne, wstretne i nieciekawe, ale za to jakie okolice!!! Dla nas hitem okazala sie przejazdzka motorem do parku, gdzie mozna bylo spotkac “52 pieces of birds”. Niepewni co zobaczymy, udalismy sie tam na jedym motorku, a gdy juz dojechalismy, oczom naszym ukazaly sie moczary drzew papierowych, a wsrod nich olbrzymie ilosci najrozniejszego ptastwa. Jakby tego bylo malo wynajelismy lodke za 4,5 PLN i pani wioslujac poplynela z nami w samo serce bagien. Ptaki siedzialy na wyciagniecie reki, ledwie nadarzalismy robic zdjecia. Wspolnie uznalismy wyprawe do Chau Doc za najwieksze odkrycie calej Azji 2011, a najwazniejsze to to, ze ani sladu bialego turysty! Oprocz tego moim osobistym hitem byla Jolka zamawiajaca w jakiejs zapadlaej wsi  ciepla herbate (bo przeciez wiadomo ze lod moze byc z niepewnego zrodla). Otoz ta mistrzyni gry w Pictionary wyginajac sie i gestykulujac, sila swoich talentow aktorskich poprosila o jedna goraca herbate, po czym oboje dostalismy wode z lodem…:D i jak tu jej nie kochac?