22
luty
2009
o Chinach i o tym co po nich… autor: magda
Przyszedl czas na male podsumowanie. Warto napisac kilka slow, skoro w panstwie srodka spedzilismy niemal trzy tygodnie.
Jest kilka rzeczy, ktore byly w Chinach wspaniale. Maja zdecydownaie najlepsza kuchnie- prawie kazdy posilek bylniesamowitym doswiadczeniem kulinarnym. Tiger Leaping Gorge zachwycalo widokami, przestrzenia, otoczeniem gigantycznych gor, zielona rzeka w dole. Lijang zaskakiwalo waskimi uliczkami, domami z kamienia i atmosfera starego miasteczka (staram sie nie pamietac przeciskania przez tlumy chinskich turystow). Kunming to przede wszystkim mile, domowe wspomnienia z mieszkania Daniela z cudownym widokiem na jezioro i tysiace ptakow przylatujacych z Syberii… Tarasy ryzowe- kolejne doznania estetyczne, a takze kobiety w kolorowych strojach.
Tak, to wszystko mile wspomnienia… Jest tez kilka tych, ktore w inny sposob zapisza sie w pamieci.
Po pierwsze- toalety! Kto mial “przyjemnosc” doswiadczyc publicznej toalety w Chinach ten wie. Dla tych co nie wiedza, krotko opisze problem. System braku prywatnosci wynikajacy badz z systemu, badz z kultury- jest ciezki do zniesienia przez osoby wychowane jakby nie patrzec w kulturze zachodniej. Wyobrazcie sobie wszystko najobrzydliwsze, umiesccie to w toalecie i dodajcie do tego kilka osob kucajacych obok siebie. Zrobilibyscie (zrobilybyscie) siku? Ja musialam, ale obok juz piec babek zrobilo po kolei i kazda z zainteresowaniem stala nade mna i patrzyla dlaczego ta biala nie robi…
Po drugie kompletny brak porozumienia. Chinczycy w Yunnanie nie mowia po angielsku praktycznie wcale. W informacjach turystycznych, w sklepach, w restauracjach a nawet w hotelach rozmowy byly na migi. Gozej ze Chinczycy nie bardzo mieli ochote probowac nas zrozumiec, czesto najzwyczajniej olewali… Oczywiscie musze wspomniec o tych cudownych, ktorze nagle wyrastali gdzies z podziemi, na ulicach czy na dworcach i okazywalo sie ze mowia w innym jezyku niz chinski! co to byla za radosc! Oczywiscie zdajemy sobie sprawe, ze to my powinnismy mowic po chinsku bo to my do nich przyjechalismy, ale jak juz sie nauczylismy kilku zwrotow, to i tak sie pozniej okazywalo ze wymawiamy je w nie tych tonach co trzeba i znowu klapa…
Po trzecie poczucie bezsilnosci w podrozowaniu. Nie ma w Chinach mozliwosci wypozyczania motorow, z rowerami tez bywaja problemy- prtzez co musisz podazac trasa autobusowa i tyle. Nawet jesli wiesz ze wokol sa cuda-niewidy nic nie mozesz zrobic…
I jeszcze jedna dziwna rzecz. Ona zapewne rowniez wynika z kultury (ktorej nie zglebilismy dostatecznie), ale Chinczycy sa w duzej mierze bardzo zamknieci we wlasnym gronie. Nie lubia sie integrowac, nie zalezy im specjalnie na kontaktach z nieznajomymi i podchodza bardzo nieufnie do obcych. To zamkniecie moze skutkowac takimi sytuacjami, ze grupa chinskich turystow wykupuje wszystkie bilety na zwykly rejsowy autobus na dworcu, tylko po to zeby jechac we wlasnym gronie. Niewazne jest dla nich, ze sa wolne mijsca, wola postawic na nich plecaki niz wpuscici obcych ( nie tylko nas, ale i dwojke mlodych Chinczykow). Niewazne, ze dzien wczesniej pytalismy na dworcu o autobus i godziny i wszystko bylo ok. Pieniadze w Chinach naprawde znacza bardzo wiele, czasem za wiele…
No dobrze tyle tego ( to tylko moje subiektywne zdanie… pewnie Anka nie zgodzi sie ze wszystkim, ale ona ma od urodzenia dobre serce i woli bronic i tlumaczyc innych :) ona zywcem do nieba pojdzie)
Jesli chodzi o Wietnam… Coz, wystarczy przejechac granice i poczuc sie jak w domu! Znowu zapach i atmosfera Poludniowo-Wschodniej Azji… Ludzie otwarci, kazdy cos tam baknie po angielsku, a jesli nie potrafi, to sprobuje zrozumiec. Przez pierwsze dwa dni (dzisiaj mamy juz dosyc) cieszyly nas nawet babki w strojach probujace opchnac cokolwiek za oczywiscie bardzo niska cene- bo one tez mowia swietnie po angielsku. Zachwycamy sie motorami, jezdzimy po wioskach, w ktorych ludzie nosza tak niesamowite wdzianka, ze aparat w ogole nie chowa sie do pokrowca, czujemy sie wreszcie swobodni…
No i moze jedzenie nie jest tak smaczne i na targu mozna zobaczyc pocwiartowanego psa, no i moze czasem wkurzaja nas naganiacze, ale naprawde cieszymy sie ze jestesmy w Wietnamie!
PS- zmijowke mamy w plecakach, ale z Laosu nie Chin
